خوشا به حال آسمان که هیچ کس

به وسعتش شک خطا نمی کند

خوشا به حال جویبار که هیچ کس

به صافی اش گمان بد نمی کند

خوشا به حال ناخدا

که مقصدش به ناکجا نمی رود

خوشا به حال لاله ای که رویش اش

به سرزمین خاکی و به منجلاب نمی شود

یه آسمان ابری و هزار تا شکِّ نابجا

یه آسمان ابری و هزار و صد گمان بد به جویبار

بیا و موج پر غرور ناخدا شکسته را ببین

بیا و مقصد به نا کجا رسیده بین

ببین که این یکی به آسمان ابریه و ناخدا به آسمان آبی

بیا و رشک بی حساب سبزه هرزه را

به لاله سرخ در میان خود ببین

ببین که این یکی به آسمان ابریه و لاله سرخ در چمن به جوی نا گل آلود

بیا و نظم نا منظمی ببین

بیا و چیدمان آفرین پسندِ آفرینشی چنین ببین

و تا کنون شنیده ای کسی چنین بگوید؟!

خوشا به حال تیرگی آسمان؟!

به سرزمین خاکی؟!

لالۀ منجلابی؟!

به جویبار پر از گِل؟ به حال سبزۀ هرز؟

و از هجوم ناگزیر لحظه ها بخوان

که این نه این بماند و آن نه آن

وقتی همه چیز به هم ریخت، یعنی خودم همه چیزو خراب کردم، وقتی هر چی خوبی و ارزش بود رو از دست دادم، فقط یه چیز باعث شد که به ادامه امید داشته باشم اونم سرگذشت بزرگترین اشتباه تارخ بود. سیاه ترین و شرم آورترین خیانت تا کنون. روزی که هبوط اتفاق افتاده بود، روزی که خورشید بر تکه ای از خودش جدا شده می تابید و روزی که وسوسۀ کمال از سر گرفته شد و کسی در خیال هم باور نداشت که کمالِ دوباره فراتر از یک وسوسه بشه. ولی انگار شد. انگار کمالی مجدد دست یافتنی بود، پس هست، پس می یابم.

چرا هیچ کسی از اینجا گذر نمی کنه. هیچ رد پایی نیست.

دوربینمو دوست دارم .

دوربینم وقتی آدما رو نگاه می کنه به خودش اجازه نمی ده اونا رو برانداز کنه.

وقتی باهاش عکس می گیرم تصویر همه رو ذخیره می کنه، چه اونی که وسط تصویر باشه چه اونایی که گوشه و کنارن. دوربینم می تونه تنظیم کنه کجا رو با چه وضوحی و با چه اندازه ای ببینه.

و از همه مهمتر اینکه من با دوربینم لبخندا رو ذخیره میکنم. دوستامو ذخیره می کنم .

    چقدر ساده

    دلم بر حال زارت، آسمان، سوخت

    زدی باران، بشویی مردم شهر

    ندانستی که مردم چتر دارند

    به روی خانه هاشان بام دارند

    چقدر راحت خیال باطلت سوخت

یه پیر مرد نشسته بود کنار خیابون چینی جات می فروخت. برا اینکه ثابت کنه جنس چینیاش خوبه هی اونا رو ول می کرد زمین و داد می زد که اینا نشکنه. یکی دیگه سر و صدا راه انداخته بود که از تولید به مصرف برا اینکه ثابت کنه قیمت لباساش پایینه. خندم گرفت. خندیدم به وقتایی که می خوام یه چیزی رو بهش ثابت کنم. سکوت می کنم و انتظار دارم باور کنه. هنوزم مطمئن نیستم صدای اونا بیشتره یا صدای سکوتم !